We wisten het al lang voor de coronapandemie

We wisten het al lang voor de coronapandemie

We wisten het al lang vóór de coronapandemie.
En alles zal zo ook blijven na de coronacrisis.

De eenzijdig-materiële relatie van de moderne mens met de wereld.
De gebrekkige verhouding van de moderne mens met de natuur.
De ziekmakende ongelijkheid of onrechtvaardigheid in de wereld.
Het probleem van het uitblijven van een wereld-denken en wereld-handelen (‘een Verenigde Naties regering’).
De oplopende spanning tussen de groeiende wereldbevolking en de beperkte draagkracht van de aarde.

Oog in oog
met nog maanden (jaren) ontwrichting van het wereldgebeuren
door het coronavirus krijgt de mensheid
vele kansen om een en ander
te verdiepen en verrijken,
te corrigeren en aan te vullen.

Onze kwetsbaarheid, afhankelijkheid en eindigheid
zullen niet – meer – wegvallen of verminderen, integendeel.

Wijze mensen, volkeren en leiders zullen alvast zelf
gaan leven en samenleven in een sterker bewust-zijn
van onze menselijke broosheid, afhankelijkheid én eindigheid.

De Chinese wijze Lao Zi toonde lang geleden al (6de eeuw voor Christus) de weg in ‘Het boek van de Tao en de innerlijke kracht’.

‘Ik heb drie schatten die ik behoud en bewaar.
De eerste is zachtmoedigheid,
de tweede is soberheid,
de derde is schuwheid om voorrang op anderen.

Zachtmoedigheid doet moedig zijn,
soberheid doet mild zijn,
nederigheid doet eeuwig zijn.

Maar tegenwoordig minacht de mens zachtmoedigheid
en tracht hard te zijn.
Men verlaat de soberheid
en betracht ongeremdheid.
Zij geloven niet in nederigheid
en altijd trachten ze eerst te zijn.
En dit leidt zeker tot de dood.

Zachtmoedigheid overwint in de strijd
en is vast in het verweer.
Door middel van haar
beschermt de Hemel en bewaart.’

Tja, nog steeds ‘ware woorden en universele waarden’
maar tegelijk meer dan ooit heel kwetsbaar…

We gaan verder in hoop én onthechting.