Volharden in de broosheid

Het virus bracht alles en iedereen tot stilstand.
Het werd een bewustzijnsschok.
Het deed ons een tijdlang alles beter door-zien.
Het zou voortaan allemaal anders worden.
Het maakte ons ook – als ouders en grootouders –
bezorgd voor de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen.
Want corona is maar het topje van onze sluimerende kwetsbaarheid.
Zullen we nog enkele decennia kunnen volharden
in de broosheid? Zullen we het kunnen: nog tijdig anders gaan leven?
Wie zal ons daartoe activeren en coachen?
Wat kan elk van ons alvast zelf in eigen leven en samenleven beginnen?

Daarover gaat het boek van Bert Roebben:
over spiritualiteit in tijden van corona.
Een en ander is haalbaar en zeer zinvol, aldus de auteur.
Maar het zal verbinding van contradicties vergen. Leonard Cohen zong er al over:
er is maar nieuwe toekomst als we ons eigen verdeelde hart kunnen verzoenen en als onze maatschappelijke leiders hun onenigheid kunnen ongedaan maken.

Tien hoofdstukken lang wandelt Bert Roebben langs diverse  spanningsvelden.
Telkens weet hij realisme en hoop te verbinden.
Altijd weer koppelt hij uitdagingen aan kansen: voor onszelf op persoonlijk vlak, voor de samenleving en voor christenen in deze tijd.

Ik overloop de tien grote thema’s van het boek:
– In het alledaagse het bijzondere weten te realiseren.
– In de afwezigheid nieuwe verbondenheid kunnen stichten.
– Eenzaamheid weten op te heffen met nieuwe gemeenzaamheid.
– Na wonde weer ontvankelijk worden voor wonder.
– Werk maken van zelfzorg die ons opent voor zorg voor de ander.
– In de nacht niet het geloof in het nieuwe ochtendgloren verliezen.
– Geloofsvragen en twijfel een plek geven en toch vasthouden aan gelovige openheid en hoop.
– Spankracht kunnen afwisselen met ontspanning.
– Vreugde én verdriet hun plaats en rol gunnen.
– Loslaten en anders vasthouden.

Het boekje is eigenlijk een bundel aanzetten voor volharding in de broosheid.
Met doorleefde voorbeelden uit het leven van de auteur zelf.
Het zijn herkenbare ervaringen en gedachten.
Het is geaarde spiritualiteit.
Dat alles in een warme, uitnodigende taal.

Bert Roebben is terecht bekommerd:
we mogen de bewustzijnsschok van de eerste coronaweken niet verloren laten gaan.
In deze eerste weken van juli zien we her en der al de verleiding toenemen om het ‘uithouden van inperking en beperking op te geven’.
‘Volharden in de broosheid’ verdiept de coronacrisis door voortdurend te focussen op de meer omvattende transitie-opdracht waarvoor mens en samenleving staan vandaag. De auteur maakt haast in elk hoofdstuk de brug naar de overschakeling naar een meer duurzame omgang met het leven op aarde.
Het wordt geen gemakkelijke opdracht maar het is levensnoodzakelijk voor de mensheid.

Ondertussen lees ik in DS van 15 juli 2020 een bespreking van het nieuwe essay van psycholoog en psycho-analyticus Paul Verhaeghe ‘Houd afstand, raak me niet aan’. Hij heeft het ook over de coronacrisis. Het sluit perfect aan bij de bezorgdheid van Bert Roebben: ‘Het virus is een signaal, maar geen dat ons voldoende angst inboezemt. We zijn niet bang genoeg. Het is cynisch, maar er zijn te weinig doden gevallen’.

Paul Verhaeghe bevestigt daarmee de gouden intuïtie van Bert Roebben om zijn corona-ervaring uit te schrijven in ‘een spiritualiteit van meer zorg voor elkaar en voor de aarde’.

Het zijn ideale essays om rustig-overwegend te lezen en herlezen in deze coronazomer-herbronningszomer!