The two popes

‘The two popes.’ Een droom. Een hoop. Een urgentie.
Een nieuwe weg voor 2020. Voor de komende decennia.
Een oproep om dringend werk te maken
van een fundamentele vernieuwing van godsdienst en samenleving.

Een reflectie na een tweede keer kijken naar een schitterende film.

Over ‘The two popes’:
een film van scenarioschrijver Anthony McCarten en regisseur Fernando Meirelles.

De film gaat niet zozeer over een exacte weergave van recente kerkgeschiedenis. Het is wel een kritisch-constructieve doorlichting van de Rooms-Katholieke Kerk én van de neo-liberale wereldeconomie en -politiek.

De 21ste eeuw wacht met ongeduld
op nieuwe godsdienstige leiders.
Gidsen die de complexiteit van het kennen
van het mysterie van de waarheid en van God
aanvaarden en openbaar verwoorden.
Geen enkele godsdienst heeft een directe verbinding met God.
Ook goddelijke openbaring komt langs menselijke interpretatie.
Godsdienstige waarheden en wetten kunnen en mogen veranderen.
Het goddelijke maakt zich waar(-achtig)
in de kwaliteit van het menselijke.
“Niemand heeft God ooit gezien. Als we elkaar liefhebben, blijft God in ons, en is zijn liefde in ons volkomen.”
(1 Joh 4,12)

De 21ste eeuw wacht met ongeduld op nieuwe wereldleiders.
Nieuwe vredesfiguren die de angst en de haat van mensen
kunnen temmen en omvormen.
Die de vele defensieve identiteitsmuren afbouwen en de volkeren weer voorgaan in gezamenlijke zorg
voor het algemeen belang en welzijn.
Geen enkele natie (zelfs niet een grootmacht)
realiseert – zomaar – het goede in de wereld.
Geen enkele natie kan blijven bestaan zonder gerechtigheid voor allen, op eigen grondgebied en wereldwijd.
De nieuwe, grote wereldproblemen vereisen
een gezamenlijke aanpak.

De 21ste eeuw wacht met ongeduld
op nieuwe godsdienstige leiders en wereldleiders
die de kwetsbaarheid van zichzelf – en hun natie –
en van de hele aarde aanvaarden en publiek bekennen,
die luisteren naar de rijkdom van allen.
Die de onvervangbare inbreng van anderen valoriseren en integreren in hun eigen en in hun gezamenlijke missie.

De 21ste eeuw wacht met ongeduld op
een klimaat van nieuwe bewustwording en nieuwe mondiale actie:
samen de vernietigende ongelijkheid op aarde zo vlug mogelijk
ongedaan maken, samen de vernieling van het leven op aarde dringend stopzetten.

Zonder nieuwe ‘open-denkende’ en verbindende godsdienstige leiders kunnen God en godsdiensten geen gezag
meer uitstralen in de wereld van de 21ste eeuw.
Ze bestaan dan in een aparte religieuze wereld,
naast het echte, bepalende wereldgebeuren.
Zonder nieuwe kwetsbare en samenwerkende wereldleiders
heeft het leven en samenleven op aarde
geen leefbare toekomst meer.
Ze doen dan ‘op de oude machtswijze’ verder
tot ‘de kruik van het samen-leven op aarde’ barst.

De film ‘The two popes’ gaat over zoveel meer
dan over twee – verschillende – pausen. (‘paus-stijlen’)
Scenarioschrijver en regisseur hebben het over een droom.
Een hoop. Een urgentie.
Ze roepen ons allen op om dringend werk te maken
van een beslissende vernieuwing van godsdienst en samenleving.
Deze vernieuwing is overal al bezig.
Laten we ze in 2020 elk op onze eigen plek nog versterken.
Laten we in het komende decennium open en verbindende mensen zijn, religieus en humaan.