Onze lockdown is een spiegeltijd

Franciscus van Assisi leefde soms weken of maanden afgezonderd
tussen de ruwe rotsspelonken van Umbrië.
Hij leerde er zichzelf en de mens(-heid) in een spiegel zien.

Uit zijn spiegeltijd borrelde een bron
van vernieuwing van denken en doen.
Hij werd een nieuwe, vrije mens,
een mens van vrede,
een mens met zorg voor gerechtigheid voor iedereen,
op de eerste plaats voor al wie broos en kwetsbaar was.

Kijkend in de lockdown-spiegel van de coronacrisis
zie ik zoveel meer dan gewoonlijk,
zie ik een en ander nog veel scherper dan vroeger.
Als de crisis nog lang duurt,
zal de spiegel een vergrootglas worden.

Nog nooit wij dingen zo helder doorzien:
onze persoonlijke diepere hechtingen,
angsten en blinde vlekken,
het goddelijke en het duivelse in mensen,
het onvermogen van de klassieke partijpolitiek in eigen land
en van de-nog-veel-te-nationaal-gefocuste wereldpolitiek,
de dode (en dus dodende) hoek van de moderne economie,
de grilligheid van de kosmische evolutie
en van de biologische ontwikkeling van het leven op aarde,
de beperktheid en broosheid van de mens,
ook van de moderne mens.

De geschiedenis van de mensheid leert
dat de mens niet zomaar leert
van de geschiedenis van de mensheid.
Maar de geschiedenis van de mens leert ook
dat de mens vooral humane en sociale stappen voortuit zet
na zeer hevige en pijnlijke schokken.

De analyse en de strategie van Franciscus van Assisi
voor nieuwe menswording zijn nog steeds actueel.
Misschien wordt een lange, wereldwijde lock-downtijd
een momentum om te doen wat we al lang hadden moeten doen.

Mogen we duurzame lessen trekken uit onze spiegeltijd,
persoonlijk en maatschappelijk.
Zo hoop ik vurig. Zo blijf ik geloven.
Al zal de weg ernaartoe
langs diepe afgronden lopen.
Of: juist als we door heel diepe dalen moeten gaan,
zullen we daarna beter de berg van de transitie kunnen beklimmen.