Hymne aan de sneeuw

Cad Cp Ibib 227

Ik moet elk jaar weer, bij de eerste, echte sneeuwval,
aan een schitterend gedicht van Geert van Istendael denken
Het blijft nodig om ook kwetsbaar te kunnen zijn.
(Ik hoor hier zopas een slippende auto
een paar houten paaltjes platleggen…)
Hoe wijs is het overal en altijd
aan de menselijke kwetsbaarheid te blijven denken.

Hymne aan de sneeuw
Vlok, jij bent de traagste.
Jouw volle neef, de regendruppel,
valt tweeëntwintig keren sneller
dan jij. Jij slentert uit de wolken,
twaalf meter per minuut.

Eén vlok maakt nog de winter niet,
maar samen sterk, in zwermen,
gebied jij ons op aarde traag te zijn.

Geschetter leg jij wetten op.
Wij moeten zwijgzaam zijn.
Lawaai valt languit, zonder geluid,
voorover in de sneeuw.

Jij maakt de steden zichtbaar lichter,
ongeometrisch, wollig, onderdanig,
jij moffelt werk dat niet kan wachten weg.

Vlok, jij
vederlichte averij.

Geert van Istendael

Jean-Paul Vermassen