De fontein der geknielden

Het beeld heeft me altijd al geraakt en aangesproken
en evenzeer de stille plek waar het staat.
Het is nu nog betekenisvoller in deze coronatijd.
Het past perfect bij de wereldwijde gebrokenheid
die we meemaken vandaag…

‘Hun gebogen hoofden en gesloten armen
verraden hun verslagenheid.
Hun naaktheid toont hun totale kwetsbaarheid.
Hun geknielde houding drukt deemoed uit.

Kijken ze voor het eerst anders naar hun spiegelbeeld in het water?
Wat betekenen de barsten en de onderbreking in hun bestaan?
Hoe kan en moet het nu verder?

De geknielden nemen hun tijd in het kleine dal van de stilte.
Zijn ze hier om zich te herbronnen
aan de fontein van het leven?
Komen ze tot bezinning en besef?
Laven ze zich aan levend water en willen ze anders gaan leven morgen?’

Er hangt hier meditatie in de lucht in dit intieme, ingesloten park,
mede door het mooie uitzicht op de gotische Sint-Niklaaskerk.
Bij de fontein van de geknielden kan je ‘s morgens of ’s avonds
haast spontaan mee tot verstilling en inkeer komen.

(George Minne, De fontein der geknielden,
Emile Braunplein, aan de Stadshal, Gent)