De blijvende wijsheid van de oude mythen

‘Waarom die rust terwijl de wereld in brand staat?’,
zo vroeg de Franse filosoof Bruno Latour al zich enkele jaren geleden af bij het klimaatprobleem.

Ondertussen is er de onrust van de coronacrisis.
Zal na de coronapandemie de rust van de onverschilligheid ons weer overmeesteren?
Velen beweren dat. We zullen zien.

Maar eigenlijk is er geen terugkeer naar de oude vervreemding en verblinding meer mogelijk.
Nu kunnen we allen heel klaar zien wat sterven in het tijdperk van de mens (het antropceen) zal betekenen.
We kunnen niet meer terug naar ‘de tijd van de valse rust’.
Burgers moeten nu in actie komen met nieuwe bewustmaking
en met sociaal-duurzaam stemgedrag.
De politiek moet straks komen met radicalere transitieplannen.

Kunst kan daarbij helpen om mensen wakker te schudden.
Religies en wijsheidstradities kunnen dat met hun sterkste tradities evenzeer.

Oude verhalen en beelden zijn weer actueel.
De  figuur van Gaïa.
De mythe van Prometheus.
Het verhaal van de ark van Noach.
De oude verhalen met hun scherpe waarschuwingen.
zijn weer heel actueel.

Als we een nieuwe urgentie-gevoeligheid kunnen versterken,
is er ook een nieuwe politiek mogelijk.

Ofwel zullen klimaat en virus de wereld regeren,
ofwel weet een wereldwijde politiek
een nieuwe relatie tussen mens en natuur te implementeren.

(Beeld: De bouw van de ark – Afbeelding uit de Kroniek van Neurenberg)