Als de Veertigdagentijd

Als de Veertigdagentijd
een soort gevangenistijd wordt…
Als ons leven wordt verstoord…

In slavernij. In ballingschap.
In een bezet land.
In een land gebukt onder terreur of oorlog.
Aan het ziekbed gekluisterd.
In de gevangenis gezet.
Met huisarrest.
Teruggetrokken in een afgezonderd cenakel.

Vele vormen van een ingeperkt bestaan.
Vele vormen van in-onvrijheid-leven.

Vele mensen en volkeren maakten en maken het mee.
Mozes en het joodse volk in slavernij in Egypte.
De joden in Babylonische ballingschap.
De leerlingen van Jezus in het cenakel na Jezus’ dood.
Franciscus van Assisi in de gevangenis.
Dietrich Bonhoeffer, gevangen tijdens WO II.
Etty Hillesum in concentratiekamp Westerbork, Nederland.
Mgr. O. Romero in El Salvador onder militaire dictatuur.
Abdellatif Laâbi, dichter, in de gevangenis gezeten in Marokko.Mahmoud Darwish, dichter, in Gaza.
Ahmet Altan, schrijver, een tijd in de gevangenis in Turkije.

Ze zijn niet bezweken onder hun angst, verlies en verdriet.
Hun innerlijke kracht werd niet gekraakt.
Integendeel.
Velen zijn sterker uit hun onvrijheid gekomen.
Hun geest werd opener en rijker.
Hun veerkracht nam toe.
Hun vermogen om kwetsbaarheid, onvrijheid en verdrukking
te overwinnen, groeide.
De humane, sociale of religieuze uitstraling
na hun gevangenistijd (na hun dood) werd groter.

Kunnen wij het ook?
De moeilijke weken van onvrijheid overwinnen.
Kan onze Veertigdagentijd
– die nu haast een echte woestijntijd wordt –
een periode van omvorming en duurzame vernieuwing worden?
Kan er juist nu, meer dan vroeger,
iets diepers en hogers ontluiken in ons?

Mag de intense stilte van onze lockdown
ons omsmeden tot krachtiger mens.
Het kan elk van ons worden geschonken.

Religieuze mensen openen zich ook
voor Inspiratie en Gedrevenheid groter henzelf,
voor Geest-kracht groter
dan hun angst en onzekerheid over de toekomst.

jpv